Türkiyəli şairin Azərbaycan sevgisi

BAYRAQDAR MEDİA – Türkiyəli şair Tamer Karahan 8 iyun 1976-cı ildə İstanbulun Kadıköy rayonunda anadan olub. Əslən Sivaslı olan T.Karahan yaradıcılığa şeirlə başlayıb, sonrakı illərdə isə sosial və ictimai mövzulu yazıları ilə də oxucuların diqqətini cəlb edib. Türkiyənin müxtəlif yerli qəzetlərində köşə yazıları dərc olunub. Onun “Aşk-ı Efsun” və “Mavi” kimi əsərləri ilə yanaşı, Atatürk haqqında “O’nu Anlamak” kitabı da oxucular tərəfindən maraqla qarşılanıb. Tamer Karahan yaradıcılığında İstanbulun tarixi yaddaşını, şəhərin keçmişini və bu gününü, insan və cəmiyyət münasibətlərini poetik duyumla qələmə alan müəllif kimi seçilir.

Onun Azərbaycana, xüsusilə Bakıya olan sevgisi isə şeirlərində ayrıca bir xətt təşkil edir. Belə ki, T.Karahan “Hazar’ın Gözyaşında Yıkanan Şafak”, “Baku Taşta Çarpan Yürek” və “Alev Gibi, Rüzgar Gibi” kimi şeirlərində Azərbaycan torpağına duyduğu sevgi, Bakı heyranlığı və ortaq tarixi yaddaşa bağlılıq poetik ifadəsini tapır. Tamer Karahanın yaradıcılığında Azərbaycan sevgisi yalnız coğrafi yaxınlıq deyil, eyni zamanda iki qardaş xalq arasında mövcud olan mənəvi və mədəni bağların ədəbi təcəssümü kimi diqqəti çəkir.

Biz də onun Azərbaycan, Bakı haqqında iki şeirini müəllifin razılılığı əsasımda BAYRAQDAR MEDİA oxucularına  təqdim edirik:

Bakü: Taşta Çarpan Yürek

Hazar, senin eteğinde bir divane gibi döner,

Sırtını Kız Kalesi’ne dayamış, asırları kucaklar.

Bakü; sen ki, rüzgârın tenime jilet gibi değdiği o kadim şehir,

Senin taş sokaklarında yürümek, kendi geçmişimde kaybolmak gibi bir zehir.

Geceleri, Alev Kuleleri’nde gökyüzüne tırmanan bir hasretin çığlığı,

Her bir ışığında bin yıllık bir acının, bir zaferin aydınlığı.

Deniz kokusu değil, tarihin burnuma dolan o keskin, yanık kokusu,

Sende sevmek; bir uçurumun kenarında, düşmekten korkmadan yaşamaktır pususu.

O zarif sokaklarında, taşların sessiz feryadını duyarım,

Her köşende bir hatıra, her binanda bir ruh saklı sanırım.

Gözlerini kapattığında, şehri bir ney sesi gibi inleten o rüzgâr,

Seninle her nefes alışım, sanki göğsümde patlayan bir intihar.

Ey Bakü! Sen ki, taşın içine damıtılmış o büyük aşk,

Sana baktıkça silinir dünyadan tüm o yalan, o boş meşk.

Bir kez kokunu çeken, bir daha başka iklime sığmaz olur,

Sende yanan bu ateş, ölümsüz bir mührü ruhuna vurur.

Okundukça tekrarlanan bir duadır senin her taşın,

Sana tutulanın, dinmez olur kalbindeki o dinmek bilmez kışın.

Senin sevdan; bir ömür sürse de bitmeyecek o dehşetli güzel,

Bakü, sen benim vatanım değil, doğrudan ruhuma kazılı ezel!

Alev Gibi, Rüzgâr Gibi

Gözlerin Hazar’ın gece mavisi,
Sesin Bakü rüzgârında saklı bir ezgi.
Adını her andığımda odamda,
Açılır nar çiçekleri vakitsiz.

Uzak değil, aslında çok yakınsın,
Haritada bir parmak kadarsın bana.
Ama yastığa başımı her koyduğumda,
Bin fersah çöl uzanır aramızda.

Özlemin tuhaf bir tadı var Azerbaycan,
Hem ateş gibisin, hem poyraz gibi.
Dilimde türkülerinle yanarken can,
Üşürüm sensizliğin ayazı gibi.

Kız Kulesi kadar dimdik durur sevdan,
İçimde yıkılmaz bir kale gibi.
Gel desem duyar mısın bilmem oradan,
Yoksa bu hasretlik hep böyle ebedi mi?

Kapanmaz bir yara bu, kapanmaz yara,
Adın düşmez dilimden nefes aldıkça.
Azerbaycan… Canımın öbür yarısı,
Beklerim seni, ömrüm solana kadar.